“พ่อครับ ผมสอบเข้าเรียน ม 1. ได้แล้วครับ”
“สวัสดีครับ เธอคือเพื่อนระหัสของเรา” เป็นประโยคแรก เหตุการณ์แรกที่นำมา ซึ่งหลายสิ่งหลายอย่างในชีวิตเรา ไม่ว่าจะเป็นแสงสว่าง ที่ทำให้เรารู้ว่า โลกนี้สวยงามเพียงใด ความอบอุ่นที่เคยมีแต่ห่างหายไปนาน จนจำแทบไม่ได้ว่าเคยมีเมื่อไร ความหวังที่จุดให้เกิดคำว่า มีชีวิตชีวา นำมาซึ่งพลังที่จะต่อสู้ ไม่ปล่อยเวลาล่องลอยแล้วผ่านไป พร้อมความเหือดแห้งของความรู้สึก
เราได้รู้จักเธอเพราะงานต้อนรับพนักงานใหม่ หลังเธอจบการศึกษา ส่วนเราก็กลับเข้ามาทำงานอีกครั้งหลังผ่านช่วงล้มเหลวของชีวิต ทิ้งความฝันแห่งโลกที่ไม่คุ้นเคย สู่โลกแห่งความเป็นจริง เพื่อบ่มเพาะประสพการณ์ ความรู้สึก และพิจารณาตัวตนที่แท้จริงอีกครั้ง
พนักงานใหม่ต้องเล่นเกมส์ โดยทุกคนเขียนชื่อแล้วนำมาจับฉลาก รายชื่อที่ได้คือเพื่อนระหัสของแต่ละคน แล้วปิดไว้เป็นความลับ คอยช่วยเหลือโดยไม่ให้เจ้าตัวรู้ เราจับได้ชื่อเธอ เนื่องจากเป็นงานต้อนรับนอกสถานที่ บ่อยครั้งที่เห็นเธอรับโทรศัพท์ พร้อมรอยยิ้มและการโต้เถียง นำมาซึ่งคำตอบในภายหลังที่ว่า เธอคือคนสำคัญของบางคน และบางคนนั้นไม่อยากให้เธอมาร่วมงาน เราแอบมองเธอด้วยความสุขใจ โดยที่ไม่เคยเป็นมาก่อน คำพูดหนึ่งผ่านเข้ามาในความรู้สึก “คนอย่างเธอ ข้อดีคือ รู้สึกพิเศษกับใครสักคนยากมาก จนนำมาซึ่งความเชื่อใจและมั่นใจ แต่เพราะความรู้สึกพิเศษกับใครสักคนที่ยากมาก จนเรากลัวว่าสักวัน หากความรู้สึกนี้เปลี่ยนไปเป็นของคนอื่น เราอาจไม่สามารถลบความรู้สึกของเธอให้กลับมาเหมือนเดิมได้”
เวลาผ่านไปพร้อมความสนุกสนาน เสียงหัวเราะ ความสนิทสนม ความเป็นเพื่อน ที่ก่อตัวขึ้น เพื่อสานให้การทำงานที่จะเกิดขึ้นลื่นไหล เพราะความคุ้นเคย “คนไม่สำคัญ” เป็นเพลงเดียวที่เราร้องเพราะขัดเสียไม่ได้ และเธอก็ช่วยร้องบ้าง เพื่อความเพี้ยนจะได้เบาบางลง หลังจากนั้นเราก็ขอตัวไปพักผ่อน เพราะก่อนมา เราทำงานหามรุ่งหามค่ำมาหลายวัน ตื่นเช้าเราไม่สบายรู้สึกเหมือนจะเป็นไข้ เลยขอตัว ไม่เข้าร่วมกิจกรรมวันสุดท้าย กะจะนอนจนถึงเที่ยง เพราะเป็นเวลาจบงานและทุกคนต่างแยกย้ายกันกลับ แต่ต้องตื่นขึ้นมาเพราะ ยาแก้ไข้และน้ำดื่มที่มีใครก็ไม่รู้ฝากมาให้ หลังกินยาได้สักครู่ก็แข็งใจลงไปร่วม ปิดงานกิจกรรม
“อยากจะมีคำพูดสักคำ ที่แทนความจริงจากใจที่มี” เป็นเพลงที่กล่อมพนักงานเพื่อให้บรรยากาศปกคลุมไปด้วยความเอื้ออาทร และทุกคนต่างก็ขอเบอร์โทร พร้อมเฉลยเพื่อนระหัสของแต่ละคน ”เธอได้กินยาที่เราฝากไปมั๊ย” เป็นคำเฉลยที่เราได้รับจากเธอ แทนความสงสัยในใจว่าใคร สุดท้ายฝ่ายจัดงานขอให้ทุกคน เขียนข้อความบอกความรู้สึกถึงเพื่อนระหัส
“อาจเป็นเพราะปาฏิหารย์หรือเคยทำบุญร่วมกันมา ชักนำให้เรารู้จักกันในวันนี้ พรุ่งนี้เราอาจจะเป็นแค่คนที่เคยรู้จัก หรือคนที่รู้จักกันตลอดไป ก็อยู่ที่เราสองคน” เนื้อความที่เราเขียนส่งให้เธอ “เช่นกัน” เธอตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม แล้วทุกคนต่างแยกย้ายกันกลับ…
บันทึกโพสใน อดีต | Leave a Comment »
